Tijdens één van mijn meditaties kwam er een witte wolvin te voorschijn. Het interessante van mediteren is dat er soms van alles gebeurt tijdens het mediteren en soms ook helemaal niets. Beide mogelijkheden zijn OK wat mij betreft. Ik zoek geen speciale ervaringen. Ze gebeuren.
De collage witte wolvin is ontstaan n.a.v. een bijzondere meditatie, die ik eigenlijk vergeten was maar weer levendig werd nadat ik deze collage had gemaakt. Ik beschrijf hieronder wat er gebeurde.
Ontmoeting met witte wolvin
Ik zit in mijn werkkamer en maak tijd voor een meditatie. Deze keer gebruik ik een speciale ademhalingstechniek die me al vrij snel in een trance brengt. Terwijl ik daar zo zit voel ik achter me een aanwezigheid dichterbij komen. Dat gebeurt wel vaker en ik schrik er niet van. Soms is het een gids of een hoger spiritueel wezen maar deze keer krijg ik de indruk van een dier.
Voor me zie ik een witte wolvin. Ze kijkt me aan. Ze zwaait met haar kop een bepaalde kant op. In de spirit zegt ze tegen me: “kom mee”. En ik volg haar. Ze duikt een holle boom in en ik ga er achteraan. Steeds kijkt ze om, om te zien of ik haar volg. Dieper en dieper de aarde in.
Ondertussen
Ondertussen gaan er allerlei gedachten door me heen. Dingen als: een wolf gaat toch geen holle boom in, ja hoor natuurlijk een witte wolvin, Amanda hoe krijg je het verzonnen. Ik sla verder geen acht op deze gedachten. Ik sta de gedachten toe en blijf ondertussen de witte wolvin volgen.
Rustplek
De wolvin vindt op een gegeven moment een plek in de aarde en ze gaat er liggen. Met haar blik nodigt ze me uit om naast haar te gaan zitten. En dat doe ik. Rustig kijk ik om me heen en achter in deze holle plek zie ik iets bewegen in de schaduw. “oh, dus hier moest ik naar toe”. De wolvin praat terug in mijn geest. “rustig nu”. En dat doe ik, heel rustig blijf ik ademhalen en zitten. Zo rustig dat ik bijna in slaap val. Dan komt uit de schaduw een klein meisje tevoorschijn. Ze sleept een popje achter zich aan.
Ze kijkt me aan en zegt: “wie ben jij dan”. En ik zeg mijn naam. Ze is verbaasd. Zo heet zij ook. We kletsen wat. Alles heel rustig. Ik vraag of ze daar woont en dat doet ze. Dan vraag ik of ze misschien buiten in de zon zou willen zijn. Aarzelend zegt ze “ja”. Maar hoe dan?
De wolvin tikt met haar snuit op mijn borstkas aan en ik vraag aan de kleine of ze daar wil zijn. In mijn hart. En dat wil ze wel. Op het moment dat ze daar plaats neemt voel ik heel veel emotie en de tranen stromen over mijn gezicht.
Ik snuit mijn neus en kom uit de trance. Mijn hart voelt lichter en op het moment dat ik aan de wolvin denk heb ik het gevoel dat ze naast me staat.
Tijdens latere meditaties bezoekt ze me nog vaak.