Deze collage heb ik sterren kijken genoemd naar aanleiding van mijn kennismaking met de Reconnection in 2008.
Ik kwam steeds het woord reconnection tegen en nieuwsgierig als ik ben, dacht ik: Weet je wat. Ik ga het doen. Het is erg Amerikaans, trademark en verboden door te geven zonder licentie etcetera.
Kan ik me daar voor openstellen? Ja, dat is gelukt. Wat ik op de websites las was samengevat het volgende:
Tijdens je Reconnection wordt je lichaam weer verbonden met de lijnen om de aarde en in het universum, om je daar weer een geheel mee te maken. Oorspronkelijk waren de meridiaanlijnen van ons lichaam, soms ook wel acupunctuurlijnen genoemd, verbonden met de rasterlijnen die de planeet omcirkelen. Deze rasterlijnen waren dusdanig ontworpen om ons verder en dieper te verbinden met het hele universum. In de loop der tijd zijn we losgeraakt van deze lijnen.
De Reconnectie introduceert ‘nieuwe’ axiatonale lijnen, die het ons mogelijk maken unieke trillingsniveaus en frequenties voor heling, en uiteindelijk voor onze evolutie, te standaardiseren. De Reconnectie haalt deze nieuwe lijnen binnen en activeert deze, niet alleen zorgend voor de uitwisseling van energie, maar tevens van energie, licht en informatie, de herverbinding van DNA-strengen en de reïntegratie van draden.
Tja, als je je door alle websites heen hebt geworsteld waar overal het zelfde in staat en je nog steeds het gevoel hebt, dit moet ik doen…. Dan moet je het dus gewoon maar gaan doen.
De reconnectie gaat plaatsvinden. Ik lig op een massage tafel doe mijn ogen dicht en geef me er aan over. Meteen als ik ga liggen krijg ik het gevoel alsof er een band rond mijn middenrif wordt gelegd. Niet onaangenaam maar wel een beetje vreemd. Dan krijg ik het gevoel alsof mijn aura van bovenaf opengeritst wordt. Het wordt wit om me heen. Ik lig zwaar op de tafel. Mijn voeten beginnen te tintelen en dat houdt niet op. Ik registreer het en denk: dat is niet onbekend” . Amanda de analyticus. Weg er mee. Ik wil me hier aan overgeven.
Dan krijg ik het gevoel alsof er van grote afstand een soort van Matrix over me heen geworpen wordt. Een soort van blauw net waarin ik heel ruim bewegen kan.
Ik kijk naar de sterren en boven me verschijnt een enorm lichtschip. Ik denk: De ark van Noach maar dan van licht in plaats van hout. Als ik het lichtschip volg tussen de sterren ben ik op een gegeven moment alleen. Er ontstaat een scheur in het universum waar een man uit stapt. Hij is vriendelijk en neemt me bij de hand ook al is hij van vuur. We gaan door de scheur heen en kijken rond en weer later verdwijnt hij zelf door een andere scheur. Ik sta in het onbekende universum. Ik word verdrietig dat hij weggaat . Dan komt hij terug en ik vraag of ik hem nog zal zien. Hij aarzelt en zegt dat of hij of iemand anders nog wel komt. Dat is niet helemaal wat ik gehoopt had maar wel zo eerlijk.
Dan kom ik terug in mijn lichaam, ik wil kijken of ik ook zonder ark van Noach tussen de sterren kan wandelen en dat doe ik. Ondertussen heb ik het gevoel dat ik op verschillende plekken aangeraakt wordt en het voelt alsof ik door verschillende lichtbundels ben gegaan. Eerst blauw, dan rood (dit was een soort tunnel) dan groen en dan geel. Ik eindig bij geel. Ik moet er een beetje om lachen en zeg tegen mezelf, ja hoor, het is net een kleurensauna. De tranen beginnen te stromen bij mij en dan is het klaar voor die dag.
Een dag later is de tweede sessie
Na mijn reisje door de ruimte ben ik benieuwd wat me vandaag te wachten staat. Zoals ik mijn cursisten altijd voorhoud: Verwacht niet dat hetzelfde gebeurt en stel je open voor wat er allemaal kan gebeuren”.
Ik ga weer op de tafel liggen. Ik blijf de scepsis voelen. Dezelfde die ik gisteren ook had. Geen probleem, ik kan hier omheen voelen en het parkeren terwijl het er toch mag zijn. De boodschap klopt de verpakking die er aan gegeven wordt is vervelend.
Als ik lig voel ik me erg onrustig, ik ben geen goede stilligger en dan beloof ik mezelf dat ik mag bewegen als ik daar zin in heb. De onrust trekt weg. Ik zak in de stilte en ik voel van alles om me heen gebeuren. Ik voel en tegelijkertijd observeer ik mijzelf. Dat kan ik niet helpen, het is een tweede natuur geworden.
Er treedt een verdieping op. Waarom dat zo is kan ik niet zeggen. Ik heb het gevoel alsof ik uit een vierkante doos getrokken wordt. Mijn huid is van papier en mijn schouders zijn vierkant. Als de doos wordt weggehaald ben ik rond en zacht en vrouwelijk. Om mij heen en in de ruimte verschijnen wezens zonder lichaam. Ze nemen een deel van de reconnectie over. Waarom dat zo is weet ik niet.
Ik voel/weet dat ik verbonden wordt met de matrix van het waterleven, de aarde en de ruimte. Ik ben vergeten hoe het er uit zag, maar het lijkt een beetje op het net wat ik over me heen kreeg bij de eerste keer.
De scepticus vraagt zich af hoe lang het nog gaat duren en merkt dan op dat het beter te verdragen was dan gisteren. De liggende Amanda die zich overgeeft denkt dan, dit mag nog uren duren. Ik verzet me niet ik laat het gebeuren.
Sterren Kijken
Dan komt de brandende man uit de sterren getuimeld. Één en al glimlach en uitnodiging. Ik pak zijn hand en wij lopen op een pad. Richting de scheur van het universum. De scheur is onzichtbaar en als de man er tegenaan duwt dan ontstaat er licht. Ik stap er doorheen en sta in het rood. De volgende fase is blauw. Deze duurt vrij lang en dan nog eenmaal een voile sluier door en dan is het geel. Hier is stilte, rust en vreugde. Verder niets. Dan ga ik terug. De brandende man blijft achter. Dat is goed. Hij zegt dat ik elk gewenst moment kan terugkomen.
We zijn inmiddels 17 jaar verder. En nu wilde deze collage gemaakt worden. Wat een ervaring. Ik ben blij dat ik ‘m toen meteen opgeschreven heb.