Voor ongeboren kindjes maakte ik deze collage. Ik hoop dat je begrijpt dat ik hier niemand wil kwetsen. Een miskraam of abortus of een overlijden van een kindje is één van de verdrietigste dingen die ouders kan overkomen.
In eerste instantie dacht ik: “huh, wat heb ik nou dan weer gemaakt”. Het lijkt iets met een godsdienstig tintje. En ook de beelden die ik gebruikt heb komen uit oude schilderijen. En nu, vele maanden later, snap ik pas waar deze collage over gaat.
Verdriet
In mijn praktijk krijg ik onregelmatig vrouwen die verdriet hebben over hun ongeboren kindjes. En heel vaak zie ik zo’n kindje dan nog bij de moeder rondhangen. Het is dan alsof ze willen zeggen: Hé, ik ben er hoor. Echt waar, ook al ben ik niet geboren (of overleden) ik ben heel blij dat ik even bij jou mocht zijn.
De mensen die bij mij komen zijn kwetsbaar. Ook in het geval van een miskraam of een abortus. En er zit veel verdriet en schaamte. Soms is het niet de juiste tijd voor een geboorte. Soms heeft een ziel een oefentijd nodig.
Boodschap
Letterlijk kreeg ik een keer de boodschap: “Ik durfde niet zo goed op aarde te komen leven. Bij jou (vader of moeder) durfde ik te oefenen”. Er vloeit menig traan bij degene die komt. Ook ik voel vaak een diepe ontroering. De ongeboren kindjes hebben vaak een boodschap. Tijdens een consult krijg ik informatie van deze kindjes. Dat doe ik uiteraard met de nodige voorzichtigheid.
Je ziet dat ik onderscheid maak tussen ongeboren en overleden kindjes. De ouders van de ongeboren kindjes lopen heel vaak met schaamte rond of met gevoelens van falen. Dat gevoel kan verminderen met de realisatie dat de zieltjes ook een stem hebben.